Goudvissen

De aandachtsspanne van kinderen (en ook die van ons trouwens) wordt steeds korter. Dit komt natuurlijk onder andere door het gebruik van social media platforms als TikTok en Instagram waarbij we honderden video’s per uur kunnen bekijken en er eigenlijk bijna niets van onthouden.

Een steeds kortere aandachtsspanne, oké. In mijn optiek is dat een probleem. Problemen zijn er om opgelost te worden. Dus wat deed ik: Ik maakte een kinderserie zonder, zoals mijn moeder het noemt, ‘flits flats’. Gewoon een gefilmd toneelstukje met echte acteurs in zelfgebouwde decors met een stuk of 3-4 scenes in zo’n 8 minuten.

Als het aan mij had gelegen waren de afleveringen langer geworden. Zo’n 15 minuten per stuk. Maar, grote mediamakers adviseerden mij om het echt zo kort mogelijk te houden i.v.m. de aandachtsspanne van de jeugd van tegenwoordig.

Toen mijn serie online verscheen kreeg ik veel positieve reacties van ouders over hoe verfrissend én nodig zo’n old school serie is in het overprikkelende media-aanbod dat hun kids vandaag de dag voorgeschoteld krijgen. Het enige puntje van kritiek: of de afleveringen iets langer konden. De kinderen wilden namelijk meer zien.

Zie je! Dit bevestigde mijn gevoel. Het vasthouden van de aandacht van een kind heeft niets te maken met de snelheid van de content, maar of het leuk genoeg is.

Een LinkedIn-bericht dat mij triggerde om mijn mening over dit onderwerp te delen, was er een van de VRT. De VRT is een Vlaamse zender die een nieuw programma produceert genaamd ‘No Yap!’ Ik citeer even een stukje uit hun bericht:

‘’Alles is gefilmd op een flitsende, jonge en tiktokachtige manier. En met een kwartier lengte past het ook mooi binnen de aandachtsspanne van het publiek.’’

Ik heb een van de afleveringen bekeken en wat ze zeggen klopt helemaal. Flitsend, TikTok-achtig en passend bij een korte aandachtsspanne. Ik als 29-jarige val natuurlijk niet binnen de doelgroep, maar ik was na een paar minuten al compleet overprikkeld. De verschillende beelden die in het intro worden getoond duren per fragment niet langer dan 1 seconde, waardoor het bijna onmogelijk is een afzonderlijk beeld bewust in je op te nemen.

Doel bereikt zou je zeggen. Maar is dat dan wat we willen? Dat we de al korte aandachtsspanne van kinderen nóg korter maken? En dat kinderen meer overprikkeld van hun scherm weglopen dan dat ze daarvoor waren?

Als ik producent of zenderbaas zou zijn zou ik het wel weten. Juist zij hebben het bereik en de invloed om dit proces te remmen. Om de jeugd te trainen hun aandachtsspanne weer te verlengen. En dat hoeft niet saai te zijn.

Ik heb dan geen mega-bereik, maar ik voelde toch de behoefte om mijn visie hierop te delen. Want als dít de toekomst van ‘tv’ is, dan creëren we naar mijn mening een overprikkelde zombie-generatie. En daar mogen we dan niet over klagen, want we hebben hier als media-makers zelf een groot aandeel in.