Van 100k views naar klaptelefoon

It really is the damn phone. Dat is wat ik dacht toen ik me voor de zoveelste keer overprikkeld voelde na een lange dag. 

Ik sliep prima. Had wel wat stress, maar dat had ik altijd. Of ik nu mediteerde of de avond ervoor in een club had gestaan, ik voelde me altijd opgejaagd en onrustig. 

Mijn iPhone 14 Pro was inmiddels onderdeel van mijn identiteit, dus de gedachte dat het misschien toch meer mijn vijand dan mijn vriend was, kwam niet zo snel in me op.

Ik had altijd al een haat-liefde verhouding gehad met social media. Snapchat en ik hadden inmiddels afscheid van elkaar genomen, tot groot verdriet van een van mijn vriendinnen die me nu niet meer beeldend mee kon nemen in haar dag. Instagram en TikTok gebruikte ik nog wel, maar het liefst alleen als het echt nodig was. Zo runde ik de social media accounts voor mijn kinderfiguur: ijsbeertje Mello. Als ik Mello en zijn bijbehorende kinderserie ‘Camping Mello’ niet promootte, dan zou niemand dat doen. Ook nam ik de kijkers op TikTok wekelijks mee in mijn ondernemersreis. Ik ben een open boek en deel graag de leuke, maar ook de minder leuke dingen in mijn leven met mensen om me heen. Dat die ‘mensen om me heen’ er op zijn hoogtepunt minstens 100.000 per video waren vond ik niet shockerend. Als ik me nu voorstel dat er 100.000 mensen (2 keer een gevulde Kuip) naar mijn verhaal luisteren, vind ik dat toch wel een beetje bizar…

Toen ik na een aantal jaar besloot te stoppen met mijn onderneming, koos ik er heel bewust voor om niet alleen afscheid te nemen van Mello, maar ook van social media.

Ik was er op zijn zachtst gezegd he-le-maal klaar mee.

Het voelde als een bevrijding. Ik heb nooit begrepen waarom mensen voor hun plezier op social media zouden zitten. Natuurlijk is het lekker om soms even een uurtje te doom-scrollen, maar het blijft niet bij dat ene uurtje. Ik zei altijd: als ik het voor mijn werk niet meer nodig heb, verwijder ik het meteen. En zo geschiedde. Ik deactiveerde mijn Instagram- en TikTok account. No way back.

Zonder social media accounts vroeg ik me af wat eigenlijk het nut van die gigantisch grote iPhone 14 Pro was. Ik verlangde naar rust en naar de old-school 90’s vibe. En wat past er helemaal bij de 90’s?
Oké, daar kunnen verschillende antwoorden op gegeven worden: The Backstreet Boys, Nintendo 64, MTV, zitzakken, Tamagotchi’s, maar ik heb het over… De klaptelefoon!

Tegenwoordig worden er op iedere telecom-webshop ‘dumbphones’, of zoals men ze liever noemt ‘startphones’, aangeboden. Ik wilde graag een gsm met een klapscherm, zodat ik én heel stoer kan ophangen als ik gebeld heb, maar ook zodat ik geen kontzakgesprekken voer. Dit maakte het aanbod wat kleiner en daarom ben ik de trotse eigenaresse van een knal-(maar dan ook knal)roze Barbie klaptelefoon! 

Ik heb mijn iPhone niet meteen weggegooid, want ik heb mijn Whatsapp zo nu en dan nog nodig en vind het af en toe ook fijn om Google Maps bij de hand te hebben. Maar wanneer het kan, is de Barbie-foon mijn partner in crime. Ik ervaar zo veel meer rust dan voorheen. Heerlijk!

Mijn eigen zoektocht naar digitale balans plantte de eerste zaadjes tot het ontstaan van The Offline Corner. Ik heb zelf ervaren hoe de magie weer terugkomt in je leven op het moment dat de ruis (lees: schermtijd) wegvalt en hier inspireer ik graag anderen mee. 

Ik ben absoluut niet anti-technologie, want het kan af en toe heel handig zijn. Maar ik ben wel pro-leven en zou het zonde vinden als we later allemaal denken: ‘’Had ik maar wat meer van het échte leven genoten.’’ 

In deze blogposts neem ik je iedere week mee in mijn offline leven. Welkom!

Live more, scroll less.

Quinty